Interdyscyplinarne seminarium "Migracje artystyczne w XIX, XX i XXI wieku" (ONLINE)
29 listopada 2022 (wtorek), godz. 13:00 (ONLINE), dr Barbara Mielcarek-Krzyżanowska, Akademia Muzyczna im. Feliksa Nowowiejskiego w Bydgoszczy, Między Polską a Francją – działalność Marii Modrakowskiej. Spotkanie na platformie Microsoft Teams

https://teams.microsoft.com/l/meetup-join/19%3ameeting_ODlmNjIwOTMtNTEwZC00MmE1LWFmZDYtNGU0MDQ1NzIyOTY0%40thread.v2/0?context=%7b%22Tid%22%3a%2242876f22-9d3a-4215-a78f-92e429dbe224%22%2c%22Oid%22%3a%226a9c60b9-6670-4a32-99d9-f8e515201172%22%7d


Cykliczne, otwarte interdyscyplinarne seminarium Migracje artystyczne w XIX, XX i XXI wieku Zakładu Muzykologii IS PAN
Celem spotkań, organizowanych od roku akademickiego 2019/2020, jest wspólny namysł nad przepływami i migracjami ludzi, dzieł i idei, a także poszukiwanie i wypróbowywanie różnych metod i języków badawczych, dzięki którym można o tego rodzaju zjawiskach rozmawiać w interdyscyplinarnym gronie.
Spotkania koordynują: dr hab. Beata Bolesławska-Lewandowska, prof. IS PAN i dr hab. Jolanta Guzy-Pasiak (Zakład Muzykologii – Muzyka polska za granicą)


 
Między Polską a Francją – działalność Marii Modrakowskiej // dr Barbara Mielcarek-Krzyżanowska, Akademia Muzyczna im. Feliksa Nowowiejskiego w Bydgoszczy

Międzywojenny Paryż był miastem nieograniczonych możliwości dla artystów reprezentujących rozmaite dyscypliny sztuki. To tam młodych polskich kompozytorów wysyłał na studia u Paula Dukasa i Nadii Boulanger Karol Szymanowski. W École Normale de Musique kształcili się jednak nie tylko twórcy, ale i wybitni wykonawcy. O ile dla pierwszych Paryż był gwarantem uniezależnienia ich języka muzycznego od wpływów niemieckich, dla drugich potrafił stać się miejscem rozpoczęcia wielkiej międzynarodowej kariery.
W marcu 1931 roku, krótko po przyjeździe na stypendium artystyczne do stolicy Francji, a zarazem – jak pisała Renata Suchowiejko „drugiej, muzycznej stolicy Polski”, Maria Modrakowska interpretowała podczas koncertu Stowarzyszenia Młodych Muzyków Polskich lirykę wokalną kompozytorów studiujących wówczas w École Normale de Musique. Po jej debiucie Georges Dandelot notował: „[…] ma wszystko, aby się podobać […] wdzięk, dostojność i jeden z najpiękniejszych głosów”, a kolejne koncerty i recitale utwierdzały krytyków w przekonaniu, że na paryskich scenach koncertowych pojawiła się zjawiskowa interpretatorka (nie tylko polskiej liryki wokalnej). Uznaniem dla talentu Modrakowskiej stało się zaangażowanie jej w Opéra Comique, gdzie w 1932 roku kreowała główną rolę żeńską w operze „Peleas i Melizanda” Claude’a Debussy’ego.
I choć nieprzecenione są jej zasługi w zakresie wprowadzania na estrady utworów polskich kompozytorów, rozpropagowania polskiej kultury we Francji (dla niej Francis Poulenc zharmonizował Osiem pieśni polskich, które wykonywali wspólnie m.in. podczas tournée w Europie i Afryce Północnej), zasłynęła także jako autorka barwnych felietonów publikowanych na łamach „Kuriera Wileńskiego”, utrwalających moment jej przyjazdu do Paryża oraz pierwsze tygodnie pobytu i intensywnej działalności artystycznej.
Po powrocie do kraju w 1938 roku przygotowywała się do tournée po Ameryce, Australii i Japonii, ale w Olsztynie niedaleko Częstochowy zastała ją II wojna światowa. W okresie okupacji prowadziła działalność organizacyjną, a po wojnie czyniła starania o otwarcie szkoły muzycznej w Częstochowie, w której prowadziła później klasę śpiewu oraz wykładała historię muzyki. Po przeniesieniu się w 1949 roku do Krakowa rozpoczęła pracę w tamtejszych szkołach muzycznych oraz w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej, gdzie jej uczniami i studentami byli: Krzysztof Penderecki, Piotr Poźniak, Marek Stachowski, Ewa Demarczyk, Kalina Jędrusik, Anna Polony, Anna Seniuk czy Jerzy Bińczycki.
 
 
 
     

 
Maria Modrakowska (1931)

 

 
Maria Modrakowska (1933)