W archiwum od ponad pół wieku gromadzone są nagrania dźwiękowe i audiowizualne oraz towarzysząca im dokumentacja – tzw. materiały nienagrane (protokoły nagrań, fotografie itp.). Zbiór liczy obecnie ok. 16 tys. taśm magnetycznych (oryginały i kopie). Oprócz tego typu historycznych nośników w kolekcji odnajdujemy również wałki fonograficzne, płyty tzw. miękkie, kasety magnetofonowe, kasety DAT, Mini-Disc oraz różne formaty zapisu na taśmie filmowej. Zbiory Fonograficzne IS PAN obejmują ponad 100 tys. nagrań pieśni oraz utworów instrumentalnych ze wszystkich regionów Polski. Aktualnie w postaci protokołów i opisów do nagrań udokumentowany jest prawie cały zbiór. W elektronicznej bazie danych dostępnej on-line (www.dismarc.org) jest w chwili obecnej zamieszczonych 90 tys. rekordów dotyczących nagranych pieśni i melodii instrumentalnych. Nagrania archiwalne obejmują także repertuar przesiedleńców oraz mniejszości narodowych. Oprócz nagrań muzycznych znajdujemy zapisy dźwiękowe wywiadów, wypowiedzi, recytacji, zawołań. Większość nagrań to repertuar wokalny, około 25 % zbiorów to nagrania instrumentalne – głównie repertuar taneczny i melodie obrzędowe.

Najstarszym przechowywanym w archiwum oryginalnym nagraniem jest zapis dokonany na Podhalu w 1904 r.  W Zbiorach znajdują się również nagrania z okresu międzywojennego. Najstarszym, nagranym w 1950 r. wykonawcą jest śpiewak urodzony w 1854 r. Najstarsza wykonawczyni w chwili nagrania miała 104 lata, najmłodsza 3 lata.
Na podstawie transkrypcji nagrań ze Zbiorów Fonograficznych powstały i wciąż powstają liczne prace, m.in. antologie pieśni ludowej różnych regionów kraju. Najważniejszą jest seria Polska Pieśń i Muzyka Ludowa – źródła i materiały, wydawana przez IS PAN pod redakcją prof. Ludwika Bielawskiego.  
Z roku na rok powiększa się również kolekcja wydawnictw płytowych, zawierających źródłowy materiał pochodzący ze Zbiorów Fonograficznych IS PAN.
Kolekcja stanowi źródło materiału badawczego dla szerokiego grona interesantów.

W 2004 r. Instytut Sztuki PAN rozpoczął digitalizację Zbiorów Fonograficznych. Digitalizacja, czyli przeniesienie danych (nagrań dźwiękowych) oraz tzw. metadanych (istotnych informacji o nagraniu) zapisanych na nośnikach analogowych do postaci zapisu cyfrowego jest popularnym sposobem zabezpieczenia różnego rodzaju zbiorów, kolekcji i archiwów, o czym świadczy praktyka wielu placówek na całym świecie. Proces digitalizacji pozwoli również na upowszechnienie zbioru i dokumentacji oraz stworzy możliwość łatwego i szybkiego dostępu do informacji (wydawnictwa płytowe, multimedialne, Internet). Przeniesienie archiwalnej informacji dźwiękowej do domeny cyfrowej nie może jednak zastąpić oryginalnych nagrań analogowych, które muszą być nadal starannie przechowywane w odpowiednich warunkach. Wobec szybkiego rozwoju technologicznego musimy mieć świadomość, że żadna podjęta metoda nie jest doskonała, bowiem (na co wskazują doświadczenia wielu instytucji) często po zakończeniu projektu pojawiają się nowe rozwiązania i możliwości techniczne pozwalające na uzyskanie jeszcze lepszych efektów. Digitalizacja jest zatem jednym z etapów postępu technologicznego, należy się więc liczyć z pojawieniem się zupełnie nowych, być może skuteczniejszych możliwości zabezpieczania archiwaliów. Pracom nad Zbiorami Fonograficznymi IS PAN przyświeca idea efektywnego działania zmierzającego do jak najszybszego udostępnienia jak największej ilości nagrań szerokiemu gronu odbiorców oraz skopiowanie, zabezpieczenie i ochrona oryginałów jak najlepszymi, dostępnymi w miarę możliwości finansowych metodami.
 

FILM O ZBIORACH FONOGRAFICZNYCH IS PAN