Professor Krystyna Duniec
She received her PhD in 1992 with a dissertation on Leon Schiller’s Shakespearean productions, and her habilitation in 2005 based on a biography of the actor and pedagogue Jan Kreczmar. She was awarded the title of professor in 2014. Her research focuses on contemporary performative art from the perspective of new theoretical approaches, as well as the history of theater in the interwar period. Founder, programme author and head of the Laboratory of New Performative Practices at SWPS University in Warsaw.
Publications
Krystyna Duniec, Kaprysy Prospera, Oficyna Wydawnicza Errata, Warszawa 1998.
Wybór ikonografii do: Michał Masłowski, Gest symbol i rytuały polskiego teatru romantycznego, PWN, Warszawa1998.
Krystyna Duniec, Jan Kreczmar. Grał jakby uczył, Instytut Sztuki PAN, Warszawa 2005.
Jan Kreczmar, Bruliony, wstęp i opracowanie Krystyna Duniec, Errata, Warszawa 2003.
Krystyna Duniec, Joanna Krakowska, Soc i sex, Errata, Warszawa 2009.
Krystyna Duniec, Ciało w teatrze. Perspektywa Antropologiczna, Instytut Sztuki, Warszawa 2012.
Krystyna Duniec, Jak pisać o aktorze?, w: Aktor. Niepewna Tożsamość, red. Krystyna Duniec, Oficyna Wydawnicza Errata, Warszawa 2012.
Krystyna Duniec, Joanna Krakowska, Introduction, w: (A)pollonia. Twenty First-Century Polish Drama and Texts for the Stage, eds. Krystyna Duniec, Joanna Klass, Joanna Krakowska, London, Seagull Books, New York, 2014.
Krystyna Duniec, Joanna Krakowska, Soc sex i historia, Krytyka Polityczna, Warszawa 2014.
Krystyna Duniec, Non stop dla gender w teatrze, "Pamiętnik Teatralny” 2015, z.
Krystyna Duniec, Dwudziestolecie. Przedstawienia, Instytut Sztuki PAN / Instytut Teatralny, USWPS, Warszawa 2017.
Krystyna Duniec, Wyrwać się z pułapki nierzeczywistości. Badacz jako performer, “Didaskalia” 2018, nr 147.
Krystyna Duniec, No Progress, no precursor, w: A History of Polish Theatre, eds. Katarzyna Fazan, Michał Kobiałka, Bryce Lease, Cambridge Univeristy Press, 2020.
Krystyna Duniec, Matko, nie bądź smutna, “Didaskalia” 2002, nr168
Krystyna Duniec, Wokół autocenzury w : Cenzura i Autocenzura. Nowe ujęcia, UJ, Kraków 2024.
Projects
Udział w projekcie Kronika teatru polskiego 1944-1995 realizowanym pod kierownictwem Marty Fik w Instytucie Sztuki PAN (1991-1995).
Kierowniczka projektu badawczego „Rzeczy Teatralne” – biuletyn dokumentujący działalność teatrologiczną polskich i europejskich ośrodków naukowych, zajmujących się badaniami nad teatrem (1999-2007).
Kierowniczka grantu „Rodzina w kulturze postfeministycznej” Ministerstwa Nauki i EdukacjiNN103094838, w latach 2010-2013.
Udział w projekcie Teatr Publiczny. Przedstawienia zrealizowanym pod kierownictwem Joanny Krakowskiej w Instytucie Teatralnym im. Raszewskiego (2012-2015).
Kierowniczka projektu badawczo-artystycznego Pazurem i dziobem. Sztuka i Demokracja zrealizowanego w Teatrze Powszechnym (2016/2017)
Udział w projekcie: HyPaTia. Feministyczna Historia Teatru Polskiego. Pierwsza edycja projektu realizowana była w ramach grantu NPRH (nr 11H 12 0424 81) w Instytucie Teatralnym im. Zbigniewa Raszewskiego w Warszawie w latach 2012-2018. Druga edycja projektu realizowana jest w Instytucie Sztuki Polskiej Akademii Nauk (NPRH nr 11H 20 0023 88) od marca 2022.
Kierowniczka performatywnego projektu artystyczno-badawczego art as research SZPULARNIA (2020-2025). Na projekt składa się słuchowisko, esej wizualny, spektakl teatralny (żywe archiwum strajku szpularek z 1883 roku w Żyrardowie, pierwszego strajku powszechnego w Polsce, jednego z pierwszych na świecie).
Pomysłodawczyni i kierowniczka Laboratorium Nowych Praktyk Teatralnych/Performatywnych na USWPS. To projekt autorski oferujący rozbudowany program zajęć umożliwiający zdobycie wiedzy i umiejętności pozwalających zrozumieć idee artystyczne i zasady działania współczesnego teatru artystycznego i zarządzania współczesną kulturą. Grono ekspertów – praktyków w swoich dziedzinach oraz wybitnych osobowości twórczych gwarantuje dostęp do nowocześnie usystematyzowanej oraz ustrukturyzowanej wiedzy. Idea łączenia teorii i praktyki pozwala na dyskursywne, analityczne i pragmatyczne uprawianie zawodu zarówno krytyka/krytyczki sztuki jak i jej praktyka/praktyczki, a nade wszystko dostarcza narzędzi do rozumienia najnowszych zjawisk kulturowych. Prowadzący zajęcia to artyści współczesnej sztuki performatywnej oraz jej teoretycy.