Ibsenowskie konstelacje. Ćwiczenia w patrzeniu i czytaniu

Instytut Sztuki PAN, Warszawa 2016
 

Ułożone w cztery konstelacje, transdyscyplinarne eseje o dramatach Henrika Ibsena i ich bohaterach zmagających się z doświadczeniem nowoczesności. Lekturę wybranych sztuk norweskiego autora w kontekście kultury wizualnej przełomu oraz myśli filozoficznej uzupełnia refleksja nad ich szeroko rozumianą recepcją. 

Z recenzji prof. Lecha Sokoła:
Tytuł i podtytuł książki Ewy Partygi niesie istotne informacje, na które chcę od razu zwrócić uwagę czytelnika. Słowo „konstelacje” stało się za jej sprawą terminem gatunkowym krytyki i komparatystyki, chociaż nie ona pierwsza go użyła. Zrobili to zapewne autorzy pracy zbiorowej pod tytułem Konstelacje Stanisława Brzozowskiego (red. Urszula Kowalczyk i in., Warszawa 2012), do której zresztą odwołuje się Autorka. W jej książce termin został potwierdzony i zatwierdzony, i pewnie się przyjmie, gdyż wydaje się bardzo przydatny zwłaszcza komparatystom. (...) Książka Ewy Partygi nosi podtytuł „Ćwiczenia w patrzeniu i czytaniu”; patrzenie odnosi się do sztuk plastycznych i teatru; czytanie można rozumieć jako „odczytywanie” zarówno tekstów jak skutków patrzenia. Książka zawiera „Wprowadzenie” i kolejno cztery konstelacje: „wizualne”, „filozoficzne”, „skandynawskie” i „młodopolskie”. Kolejność konstelacji nie jest wcale przypadkowa. Najpierw widzimy i dowiadujemy się, jak i co widzi Ibsen, Munch, Hammershøi. Potem myślimy i dowiadujemy się, jak myślał Ibsen i filozofowie, aż napotykamy na konkrety: obecność Ibsena w dramacie norweskim i w teatrze Ingmara Bergmana, a wreszcie na obecność dramatów norweskiego dramaturga w polskim teatrze i w świadomości elit kulturalnych. (...) 
Jak zatem zakończyć recenzję? Nic prostszego! Znakomity styl, jasność i szeroki kontekst wywodów Ewy Partygi, jej wielka erudycja, głębokie i zaskakujące intuicje, otwarcie jej rozważań na inne jeszcze problemy i na nowe perspektywy badawcze, które wytycza, stanowią o jej książce. Jest to książka, która uczy, cieszy, daje do myślenia. Innymi słowy – jest to książka wybitna.